Siedzisz w kawiarni. Powietrze jest ciepłe, muzyka cicha, a w pobliżu rozmawiają ludzie. Mimo to w klatce piersiowej czujesz cichą pustkę. Jesteś otoczony życiem, ale czujesz się z niego wykluczony. To nie jest samo bycie samemu. Bycie samemu to stan fizyczny. Samotność to bolesna luka między połączeniem, którego pragniesz, a tym, które faktycznie posiadasz. Jest zjawiskiem głęboko subiektywnym. Możesz czuć się samotnie w tłumie, a jednocześnie czuć się doskonale, gdy jesteś sam. To powszechne ludzkie doświadczenie, a nie znak, że dzieje się z Tobą coś złego.
Czym naprawdę jest samotność
Pomyśl o samotności jak o głodzie lub pragnieniu. To nieprzyjemny sygnał wskazujący na coś, czego potrzebujesz. W tym przypadku potrzebą jest połączenie z innymi. To nie jest słabość ani wada Twojego charakteru. To po prostu Twój umysł informujący Cię, że Twoje potrzeby społeczne nie są obecnie zaspokajane. Samotność to uczucie, a nie choroba psychiczna. Jednak gdy to uczucie utrzymuje się długo, może obciążać Twój nastrój i ogólne samopoczucie. Warto traktować ją poważnie, a nie ignorować. Jeśli Twojej samotności towarzyszy utrzymujący się obniżony nastrój, warto to również sprawdzić i porozmawiać ze specjalistą. Więcej na ten temat przeczytasz w naszym artykule na temat czy to może być depresja.
3-punktowa skala samotności UCLA
Aby pomóc w zmierzeniu tego uczucia, naukowcy opracowali krótkie, darmowe narzędzie zwane 3-punktową skalą samotności UCLA. Zostało ono opublikowane przez Mary Elizabeth Hughes, Lindę Waite, Louise Hawkley i Johna Cacioppo w 2004 roku. Skala ta zadaje trzy proste pytania dotyczące Twoich niedawnych doświadczeń. Pyta, jak często czujesz brak towarzystwa. Pyta, jak często czujesz się wykluczony. I pyta, jak często czujesz się odizolowany od innych. Na każde pytanie odpowiadasz: „prawie nigdy”, „czasami” lub „często”. Każda odpowiedź jest oceniana w skali od 1 do 3. Sumaryczny wynik wynosi od 3 do 9. Wyższy wynik oznacza, że doświadczasz większej samotności.
Interpretacja Twojego wyniku
Gdy poznasz swój wynik, możesz ocenić, gdzie się znajdujesz. Jeśli Twój wynik wynosi od 3 do 5, nie jesteś samotny. Oznacza to, że obecnie nie odczuwasz dużej samotności. Jeśli Twój wynik wynosi od 6 do 9, jesteś samotny. Sugeruje to, że możesz odczuwać samotność. Nawiązanie kontaktów z innymi ludźmi lub rozmowa z kimś, komu ufasz, może pomóc. Możesz przejść darmowy test Skali Samotności UCLA (3-punktowy), aby poznać swój dokładny wynik. Pamiętaj, że jest to samoocena, a nie diagnoza. Pomaga zrozumieć Twój obecny stan emocjonalny, ale nie definiuje całego Twojego życia ani zdrowia.
Jak nawiązać ponownie kontakty
Wiedza o tym, że jesteś samotny, to pierwszy krok. Następny krok to łagodne działanie. Nie musisz z dnia na dzień zmieniać całego swojego życia społecznego. Zacznij od małych kroków. Napisz w tym tygodniu do jednej osoby. Może to być wiadomość tekstowa lub krótki telefon. Skup się na jakości kilku relacji, a nie na liczbie osób, które znasz. Dołączenie do grupy opartej na wspólnym zainteresowaniu lub regularnej rutynie również może pomóc. Takie środowiska zapewniają naturalne okazje do spotykania ludzi bez presji wymuszonych rozmów. Bądź szczery co do swoich uczuć z kimś, komu ufasz. Wrażliwość często zaprasza do nawiązania kontaktu. Bądź cierpliwy wobec siebie, ponieważ odbudowa relacji wymaga czasu. Możesz również ponownie przejść darmowy test Skali Samotności UCLA (3-punktowy) później, aby sprawdzić, czy Twoje odczucia się zmieniły.
Podsumowanie
Samotność to sygnał, a nie wyrok. Informuje Cię, że cenisz sobie połączenie z innymi, a to jest dobra rzecz. Niezależnie od tego, czy Twój wynik jest niski, czy wysoki, Twoje odczucia są ważne. Wykorzystaj tę informację, aby być dla siebie łagodnym. Podjęcie małego kroku w kierunku relacji, której pragniesz, jest dobrym początkiem. Nie jesteś sam w odczuwaniu samotności.